Recent Entries

Znane opery Mozarta

Jednym z najwybitniejszych kompozytorów świata jest urodzony w 1756 roku Wolfgang Amadeusz Mozart. Mimo że od jego śmierci upłynęło już ponad dwa wieki nadal jest jednym z najbardziej znanych i popularnych kompozytorów. Mozart pozostawił w po sobie ogromną spuściznę, wśród której znajdują się również dzieła operowe. Wśród oper Mozarta znajduje się ,,Wesele Figara”. Jest to pierwszy utwór kompozytora skomponowany nie na zamówienie zleceniodawcy, ale z jego własnej woli. Podstawą napisanego przez Lorenzo Da Ponte libretta jest utwór Pierre Beaumarchais ,,Figaro”. Ale mimo, że opera miała wspaniałą melodyjność i znakomitą obsadę to jej premiera w 1786 roku nie zakończyła się pełnym sukcesem: przyjęły ją zarówno brawa jak i syki. W 1794 kierownikiem teatru muzycznego w Weimarze był niemiecki poeta Johann Wolfgang Goethe. Poeta był tak zauroczony dziełem Mozarta, że zdecydował się na włączenie do programu jego dzieła. Ale ,, Czarodziejski flet” oczarował także wiedeńską publiczność już w dniu prapremiery. Ostatnią operą Mozarta jest ,,Don Giovanni”, którego prapremiera miała miejsce nie w Wiedniu, ale wyjątkowo w Pradze. Datę prapremiery kilkakrotnie przekładano, między innymi z powodu choroby śpiewaczki. Ostatecznie premiera odbyła się 29 października 1787 roku i zakończyła wielkim sukcesem.

Trochę o operze

Za kraj narodzin opery uważane są Włochy. Korzenie opery sięgają literatury, dopiero po pewnym czasie nabrała charakteru wybitnie muzycznego. Stało się to wtedy, gdy głównym środkiem artystycznego wyrazu stały się arie, czyli solowe pieśni, w której śpiewacy snują refleksje nad okrucieństwem i nieuchronnością losu. W owych czasach największymi gwiazdami opery byli kastraci: wykastrowani w dzieciństwie śpiewacy, którzy zachowali swój sopran, a łącząc go z męską siłą uzyskiwali zdumiewające efekty wokalne. Najbardziej znanym i uwielbianym przez miłośników opery kastratem był Farinnelli. Kastraci ze scen operowych zaczęli znikać dopiero około roku 1800, zastąpiły ich śpiewaczki, zwane primadonnami. Wielką primadonną XX wieku była Maria Callas, obdarzona przepięknym sopranem o szerokiej skali, co pozwalało jej śpiewać nie tylko partie sopranowe, ale także mezzosopranowe. Artystka debiutowała już w wieku piętnastu lat w studenckim przedstawieniu ,, Rycerskości wieśniaczej”. Na scenie wspomagała ją też jej nieprzeciętna uroda. Jak wszystkie gwiazdy była kapryśna, zdarzało się więc, że odwoływała swoje występy z błahego powodu. Wybitnym wykonawcą partii basowych był żyjący w latach 1873-1938 Fiodor Szalapin, który debiutował w partii Stolnika w ,, Halce” Stanisława Moniuszki. Później został solistą Teatru Wielkiego w Moskwie i koncertował na największych scenach operowych świata.

Opera w Polsce

Polska opera zawdzięcza swe narodziny królowi Władysławowi IV, który zachwycony włoską operą wprowadził kilka operowych dzieł do repertuaru muzyków dworskich. Dzieła w całości oparte na polskim libretcie zaczęły powstawać dopiero w okresie panowania króla Stanisław Augusta Poniatowskiego. Pierwszą polską operą był utwór Macieja Kamieńskiego ,,Nędza uszczęśliwiona”. Innym równie ważnym dziełem w historii polskiej opery jest ,, Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale” Jana Stefaniego. Za najwybitniejszego twórcę polskiej opery narodowej uważany jest Stanisław Moniuszko, z którego dzieł najbardziej znanym jest ,, Halka”. Początkowo był to utwór złożony z dwóch aktów, którego premiera miała miejsce w Wilnie w roku 1854. Teatr Wielki w Warszawie zdecydował się na wystawienie opery dopiero w 1858 roku. Była to już wersja zmieniona i rozbudowana. Moniuszko napisał kilka nowych arii, wzbogacił też utwór o góralskie tańce. Ostateczna wersja ,,Halki” jest czteroaktowa. Opera odniosła ogromny sukces i już na zawsze pozostała symbolem polskiej opery narodowej. Nazwisko Stanisława Moniuszki kojarzone jest także z operą ,,Straszny dwór”, a aria Skołuby ,,Ten zegar stary” i aria Stefana ,,Cisza dookoła” są najbardziej znanymi ariami z polskich oper. Warszawska prapremiera ,,Strasznego dworu” miała miejsce w 1865 roku.

Ojczyzna współczesnej opery

Za ojczyznę opery uważane są Włochy. Za najlepsze lata włoskiej opery uważany jest wiek dziewiętnasty, kiedy to tworzyli między innymi tacy wielcy kompozytorzy jak Gioacchino Rossini i Giuseppe Verdi. Gioacchino Rossini w 1815 podpisał umowę ze sławnym impresario Domenico Barbai, w której zobowiązał się do pisania co najmniej dwóch nowych oper w ciągu roku. Wywiązywał się z umowy sumiennie: do 1823 roku skomponował ich 20. Niektóre z nich powstały w niezwykle krótkim czasie, w ciągu zaledwie dwóch tygodni. Zapewne to niezwykle szybkie tempo powodowało, że czerpał wiele fragmentów ze swych wcześniejszych dzieł. W roku 1824 przeniósł się do Paryża, w którym skomponował ostatnie operowe dzieło w swoim życiu ,,Wilhelma Tella”. Znajdował się wtedy u szczytu sławy i nikt nie wie dlaczego porzucił komponowanie oper. Dziś jest znany nie tylko z popularnej opery ,,Cyrulik sewilski”, ale też jako twórca wołowych ,,tournedos Rossini”, których receptura znana jest smakoszom na całym świecie. Zmarł w roku 1886 w podparyskiej posiadłości mając 76 lat. Drugi z wielkich kompozytorów Giuseppe Verdi urodził się w roku 1813 niedaleko Parmy. Skomponował w ciągu swojego długiego życia wiele oper, z których dziś najbardziej znane to;,Aida”oraz ,,Nabucco”, które wystawiono po raz pierwszy 9 marca 1842 roku.

Strona 5 z 13« Pierwsza...34567...10...Ostatnia »
Ostatnie komentarze
  • Maria: również jestem pod wrażeniem...
  • Jacek: ciekawe...
  • Katarzyna: popieram!...
  • Jacek: a ja go nie znam...
  • Olivia Myers: Many thanks for writing valuable post regarding the subject....
  • Julia: Cool blog,looking to communicate...